Beatrix beschouw ik als ‘mijn’ koningin zoals de generatie van mijn ouders dat met Juliana hebben of hadden. Ik was 7 toen ze het stokje van Juliana overnam en kan me de tv beelden van dat moment nog goed herinneren. Stiekem droomde ik op die leeftijd nog dat ik prinses wilde worden en de prinsjes leken op die leeftijd een goede partij voor mij

Ook herinner ik me dat we er in de klas aandacht veel aan besteedden. Vast in combinatie met geschiedenislessen over staatsinrichting waar ik me bar weinig van herinner

De momenten waarop ze in het nieuws kwam staan me ook nog bij. Bezoek aan de slachtoffers van de Bijlmerramp, de jaarlijkse kersttoespraak, de verplichte fotomomenten met de familie op vakantie, haar privéleven dat breed werd en wordt uitgemeten en dat daardoor niet meer privé is. En ook de verdrietige momenten van het overlijden van haar man, haar ouders en nu nog haar zoon die in coma ligt.

Ik heb er altijd een beetje een dubbel gevoel bij: ik wil graag weten hoe het met de koninklijke familie gaat en wat ze allemaal uitspoken. En aan de andere kant gun ik hen ook een ‘rustig’ leven. En ja ik durf rustig te bekennen dat ik graag naar tv programma’s kijk als Blauw Bloed.

Beatrix komt streng en toch ook gevoelig en krachtig tegelijk over op mij via de media. Ze weet in haar speeches de juiste toon te kiezen. Ik heb vaak het gevoel dat ze worstelt met hoe ze publiekelijk haar eigen gevoelens zou willen delen en hoe anderen (hofhouding) vinden dat ze zich zou moeten uiten. Daar heb ik respect voor.

Vorige week ben ik naar de fototentoonstelling Onze Koningin Amsterdam geweest. In de Beurs van Berlage hangen allerlei foto’s van ANP en diverse fotografen waarbij de foto’s van Robin Utrecht voor mij er uit springen. De tentoonstelling geeft een prachtig overzicht van Beatrix’ regeerperiode. In good times and bad. Na die tentoonstelling besef ik des te meer dat ik fan ben van Bea.

Vandaag opende Beatrix het Philipsmuseum in Eindhoven. Het was haar laatste officiële bezoek als Koningin. Samen met enkele honderden stadsgenoten stond ik vanmiddag in de kou te wachten op haar komst. Mét een enorme papparazzilens om een paar portretjes te schieten. In  de 10 seconden dat ik haar heb gezien, heb ik zo’n 30 foto’s gemaakt De meesten niet scherp omdat de stabilisatie van de Sigma ook geen wonderen kan verrichten, maar er zaten toch een paar mooie platen bij. Vandaar dat ik op enkele foto’s een watermerk heb gezet.

Haar hoeden, haar iconische kapsel en het bekakte accent waarmee ze praat: dat is wat Beatrix voor mij zo herkenbaar maakt. Benieuwd wat Willem-Alexander en Maxima straks als handelsmerk gaan gebruiken.